Warszawa

Pierwotnie w miejscu dzisiejszego parku krajobrazowo-geometrycznego, zaliczanego do najpiękniejszych w Europie, rozciągał się królewski zwierzyniec. Nazwa pochodzi od luksusowego pawilonu kąpielowego wzniesionego na terenie w drugiej połowie XVII wieku przez ówczesnego właściciela, filozofa i poetę, Stanisława Herakliusza Lubomirskiego. W 1764 roku Łazienki znalazły się w rękach nowo obranego króla Stanisława Augusta, który polecił przebudować położoną na wyspie Łaźnię na swoja letnią rezydencję. Prace trwały w sumie dwadzieścia lat. Przeprowadzono je w kilku etapach, odzwierciedlających zmieniający się gust monarchy - od rokokowej ozdobności do klasycznego umiaru. Głównymi projektantami byli ulubieni architekci króla: Dominik Merlini i Jan Chrystian Kamsetzer. Zachowali oni niektóre fragmenty pierwotnej budowli. W dwóch pokojach -kąpielowym i Bachusa możemy zobaczyć resztki wystroju łaźni Lubomirskiego. Przy dekoracji wnętrz pracowali najlepsi artyści epoki- do wybitnych osiągnięć zalicza się wysoką na dwa piętra salę balową ozdobioną posągami Apolla i Herkulesa.